بيست، بعد از دو فيلم آن جا و آدم، از منظري سومين فيلم عبدارضا کاهاني و از منظر ديگر به دليل عدم اکران عمومي دو فيلم اول و اکران بيست، اولين فيلم اکراني اين کارگردان محسوب شده و في الواقع باب آشنايي او با تماشاگران سينماي ايران است.
بيست، داستاني سرراست و فيلمنامه اي تقريبا رئاليستي دارد که تلاش مي کند بدون توسل به شعارهاي روشنفکرانه و پزهاي مدرن، نگاهي داشته باشد هرچند گذرا به زندگي سرشار از فقر و نداري و سختي چند کارگر يک رستوران، کارگراني که هريک خود به تنهايي مي توانند سوژه اصلي يک قصه و فيلم باشند و تماشاگر بتواند از منظر جامعه شناختي با ايشان مواجه شود. اما نکته اي که کاهاني به عنوان فيلمنامه نويس اصلي بيست آن را دريافته و با فراست ازآن دوري کرده است همين نگاه جامعه شناسانه به آدمهاي رستوران سليماني است. فيلمنامه نويس به حد مقدورات و در نهايت امساک، اطلاعات اصلي و زيربنايي هر پرسوناژ را در اختيار مخاطبش قرار مي دهد و آگاهانه از نقب زدن به درون زندگي هريک از اين آدمها خودداري مي کند تا جايي که مخاطب از يکسو با هر کاراکتر ارتباط برقرار مي کن-د و او را مي شناسد (به جز کاراکتر بابک- پسر سليماني که بدان اشاره خواهم کرد) و از ديگر سو ارائه اطلاعات مختصر و مفيد سبب مي شود تا مخاطب در همراهي با داستان و ادامه آن، خود را در برابر سئوالات متعددي ببيند که اتفاقا چالش مورد نظر نويسنده با وي بوده است. به عبارت ديگر نويسنده فيلمنامه به عمد فضايي را پديد آورده تا ذهن مخاطب داستان با بسياري از چرا ها و چگونگي ها درگير شود و ناچارا خود به حل و فصل سئوالات و مشکلات بوجود آمده در ذهن خويش بپردازد.
کاهاني همچنين در مقام فيلمنامه نويس، از برخي عناصر به ظاهر پيش پا افتاده و درباطن بسيار مهم و کليدي استفاده کرده تا فضاي تلخ و کدر داستان و زندگي آدمها و مشکلاتشان به خوبي در دل کار بنشيند و سبب همراهي تماشاگربا سير داستان گردد. به عبارت ديگر او از نشانه هاي فراواني استفاده کرده تا فارغ از تعليق و گره افکني هاي آنچناني بتواند قصه خود را صاف و پوست کنده روايت کند و مخاطب نيز از طريق پيگيري نشانه ها گام به گام با وي همسو شود. اولين نکته تضادهايي است که در جاي جاي داستان به چشم مي خورد: دکتر معالج سليماني به او توصيه اکيد مي کند که براي حفظ سلامت----ش مي بايست مدام در فضاي شاد قرار گيرد و براي اينکه از مرگ دوري جويد بايد تنها به برگزاري مراسم شاد در تالارش رضايت دهد. اين در حالي است که سليماني بنا به عادت، بيشتر مايل به برگزاري مراسم سوگواري در تالار خويش است و نمي تواند خود را با فضاي شاد وفق دهد و از همين روست که در اولين مجلس عروسي که بعد از توصيه هاي پزشک در تالار سليماني برگزار شده او را مي بينيم که در محوطه بيرون تالارش ايستاده و اين در حالي است که در تمام مراسم هاي عزاداري، وي را در پشت ميز کارش در تالار مشاهده مي کنيم; نمونه ديگر از اين تضاد را مي توان در دقت نظر سليماني در مرتب بودن وسايل کار و زندگيش ببينيم. انجا که وي در اتاق خوابش کفش هايش را به شکلي منظم جفت مي کند و در محل کارش تقويم و جاي کتي و تلفن و غيره هرکدام مکان مشخص و منظم و ثابتي را دارند و در مقابل، بي نظمي و شلختگي و آشفتگي کارگران تالار را شاهد هستيم که در تضاد کامل با اين مساله قرار مي گيرد. باز هم اين تضاد را در رفتار نوازنده دوره گرد که بعدا مي فهميم بابک نام دارد و تنها فرزند سليماني است که در پي پدرآمده  شاهد هستيم. او قرار است که نغمه شادي براي مجالس سر دهد در حالي که تمام نتهايي که مي نوازد غمگين و ملايم هستند تا جايي که حتي صداي سليماني را هم در مي آورد و به همه اينها اضافه کنيد تضاد فضاي زندگي شخصي سليماني را با انچه پزشک معالجش تجويز کرده. دکتر، سليماني را به شادي و شاد بودن توصيه مي کند اما در سرتاسر داستان دريغ از يک لبخند از سوي سليماني بيمار که مي بايست خود پزشک خويش باشد اما گويي وي آگاهانه تلاش مي کند تا خود را از اين روزمرگي خلاص کرده و چشم بر روي تمام تيرگي هاي موجود در محيط پيرامونش ببندد.
اما در کنار اين تضادها که نشانه هاي آشکار نويسنده براي رمزگشايي و هم سو ساختن تماشاگر و مخاطب است، نقاط مشترک گوناگوني نيز به چشم مي خورد که شاه بيت آن بي خوابي همه آدمهاي داستان است. سليماني در منزل خود نمي تواند بخوابد و بارها او را کلافه از بي خوابي مشاهده مي کنيم. فرشته و فرخ که در داخل تالار ماوي گزيده اند نيز در جاي جاي داستان بي خواب هستند. همچنين وضعيت بيژن و ميثم نيز همينگونه است که يکي مجبور است در داخل وانت سليماني در پارکينگ ترمينال (که 24 ساعته اتوبوس مي رود و مي آيد و پر از سر و صداست) بخوابد و آن يکي نيز در بوفه اتوبوس تهران- قزوين مجبور است شب را به صبح برساند. و نمونه هاي مشابهي از اين دست.
فيلمنامه بيست عليرغم صداقت و سادگي و ساختار مناسبش البته ضعفهايي را نيز دارد. که بزرگترين آن شايد وجود و حضور بابک - جواني که ادعا مي کند پسر سليماني است- باشد. مخاطب تنها و تنها مي داند که او در پي پدرش آمده است. همين و بس و در انتها نيز زماني به بالين سليماني مي رود که کار از کار گذشته است. و اين سئوال را به ذهن متبادر مي سازد که هدف فيلمنامه نويس از خلق اين شخصيت با چنين پيشينه اي مجهول چه بوده و اصولا چرا بابک در داستان حضور دارد؟ او چه کمکي مي بايست به سير داستان کند و چه گره اي را بايد بگشايد؟ از ديگر سو دگرديسي و يا شايد استحاله سليماني نيز ناپخته بنظر مي آيد. هر چند که تلاش مي شود تا با استفاده از غم سليماني و تنهايي اش او را نيز آدمي ببينيم که متاثر از شرايط پيراموني خود به اين شکل در آمده اما اينکه چرا او به يکباره رضايت مي دهد تا فيروزه و فرزندش به منزلش اسباب کشي کنند و يا ميثم و بيژن شبها به جاي ترمينال در منزل او بخوابند و درنهايت انصرافش از فروش تالار، جزو سئوالاتي است که براي مخاطب بوجود مي آيد و البته بي پاسخ باقي مي ماند. به عبارت ديگر چرا او به ناگهان تبديل به آدم بسيار خوبي مي شود و حتي اجازه مي دهد تا عروسي بيژن و فيروزه در تالارش برگزار شود و بر خلاف سابق، که هميشه در مواقع برگزاري مراسم عروسي، تالار را ترک مي کرد اين بار در مجلس حضور يابد؟ اين مسائل سبب مي شود تا فيلمنامه نتواند آنگونه که بايد و شايد راضي کننده بنظر رسد .
ساختار فيلم نيز در حد خود بسيار خوب است. چرا که سه چهارم داستان در يک فضاي ثابت و محدود که تالار سليماني است مي گذرد و به هر حال قدرت مانور کمي براي دوربين وجود دارد. از ديگر سو عدم تنوع و تعدد لوکيشن نيز مي توانست به عنوان يک عامل بازدارنده در اين فيلم موثر باشد که خوشبختانه اينگونه نشده. اما نقطه قوت ساختار فيلم را مي بايست در بازي هاي فيلم جست و جو کرد. نقش آفريني هاي متفاوت از بازيگراني که شايد پيش از ايفاي اينگونه نقش ها را از ايشان بعيد مي دانستيم اما بدون اغراق تمام بازي ها مخصوصا بازي در سکوت بازيگران فيلم بسيار جذاب- زيبا و ديدني از کار در آمده است و نقش ها چنان باورپذير از کار درآمده تو گويي با اين نقش ها سالهاست که زندگي کرده اند. و البته بايد در اين بخش به چهره پردازي استادانه بازيگران فيلم  نيز اشاره کرد که چهره جديد و متفاوتي با ساير چهره هاي اين بازيگران از آنها ساخته و البته در کنار اين نقطه قوت و زيبا در چهره پردازي مهتاب کرامتي بازيگر نقش فيروزه اندکي بيش از حد اغراق شده است که اي کاش اينگونه نمي شد.فيلمبرداري- تدوين- نورپردازي و طراحي صحنه و لباس فلم نيز همگي در کنار هم توانسته اند مکمل بسيار خوبي براي پيشبرد داستان و تاثير گذاري بيش از پيش از آن نزد تماشاگر باشند. لباسهايي که با روحيات کاراکترها همخواني بسيار نزديک دارد، نورپردازي خوب که به فضاي تلخ و غريبانه و افسرده آدمها و داستان کمک مي کند و فيلمبرداري خوب با وجود آينه هاي متعدد و فضاي حرکتي محدود داخل رستوران که سبب شده تا بيننده احساس خستگي نکند.
همه اين موارد در کنار کارگرداني هوشمندانه عبدالرضا کاهاني سبب مي شود تا فيلم بيست را يکي از اتفاقات نادر سينماي ايران بناميم. فيلمي انساني و ساده و فاقد شعار زدگي  که بدون استفاده از کليشه هاي نان و آبدار گيشه اي و يا جشنواره پسند حرف خود را به سادگي مي زند و البته تماشاگر خود را نيز جلب و جذب مي کند. به نظر مي رسد که سينماي ايران در ابتداي راهي قرار گرفته تا سليقه مخاطب را تغيير و ارتقا بخشد. هر چند که بيست فيلمي گيشه اي نبوده و نيست اما فروش تقريبا مناسب آن مي تواند نويد بخش تغيير ذائقه مخاطبان سينماي ايران باشد و اگر چنين حدسي صحيح باشد مي بايست گامهاي ديگري در اين راه برداشته شود. و نکته آخر اينکه بايد به پوران درخشنده و امثال او که راه را براي جوانان فيلمسازي همچون کاهاني باز مي کنند تا ايشان نيز وارد معرکه سينماي ايران شوند تبريک گفت که با بهره گيري از سالها تجربيات  خود در سينماي ايران به نسل جوان اعتماد کرده و البته جواب اعتماد خود را با نمره اي نزديک به بيست گرفته است.

روز آنلاین :عبدالرضا کاهاني متعلق به نسل تازه سينماگران ايران است. او سه فيلم ساخته که تاکنون تنها همين آخري ‏يعني بيست به نمايش عمومي در آمده است. فيلم هاي اول او آدم و آنجا تاکنون به دلايل نامعلومي به نمايش در ‏نيامده اند. فيلم بيست در جشنواره فيلم فجر سال گذشته سه جايزه کارگرداني و بازيگري نقش دوم زن و مرد ‏را به خود اختصاص داد. کاهاني براي فيلم آنجا نيز جايزه اسکندر طلايي جشنواره تسالونيکي يونان را ‏دريافت کرده است.‏

نويسنده و کارگردان: عبدالرضا کاهاني. مدير فيلمبرداري: مسعود سلامي. تدوين : شيما منفرد. تهيه کننده: ‏پوران درخشنده. بازيگران: پرويز پرستويي�� مهتاب کرامتي، عليرضا خمسه، حبيب رضايي، فرشته صدر ‏عرفايي، مهران احمدي.‏

خلاصه داستان: سليماني مدير يک تالار پذيرايي در جنوب شهر است. او به اين دليل که تالارش را براي ‏مجالس عزا کرايه داده دچار بيماري روحي و فيزيکي شده و به توصيه دکتر مي بايست تالار را تعطيل کند. ‏از همين رو به کارگرانش تنها بيست روز فرصت مي دهد تا آنجا را ترک کنند. کارگران اين تالار نيز هريک ‏دغدغه هاي خود را دارند و ترک تالار زندگي اجتماعي آنها را به مخاطره مي اندازد. از همين رو تصميم مي ‏گيرند کاري کنند که سليماني از تصميم خود منصرف شود. در نهايت سليماني با ازدواج کارگر بي��ه اش با ‏يکي ديگر از کارگران تالار را نمي فروشد اما خود در شب عروسي آنها آرام روي تخت منزلش مي ميرد.‏

ادامه مطلب

 راستش اگر کارگردان «بيست»، آقاي کاهاني نبودند و من با او و کارهايش آشنايي نداشتم و چنين فيلمنامه‌اي براي بازي به من پيشنهاد مي‌شد، براي پذيرفتنش به شدت مردد مي‌شدم. اما از آنجا که قبلا در فيلم «آدم» با آقاي کاهاني کار کرده بودم، کار را قبول کردم. من دوست دارم به کارگردانم اعتماد داشته باشم و خب، در مورد «بيست» اين اعتماد وجود داشت. احساس کردم عبدالرضا کاهاني حتما تفکر و شناختي داشتند که اين پيشنهاد را به من دادند. به علاوه اينکه قرار شد ما در مورد اين موضوع قدم به قدم پيش برويم و نقش را بسازيم. با اينکه نقش برايم جذاب بود و دوست داشتم در اين کار حضور داشته باشم، اما به هيچ عنوان دلم نمي‌خواست با تصميمي که مي‌گيرم کل فيلم و زحمات تمام گروه را زير سوال ببرم. در اول راه با آقاي کاهاني به اين نتيجه رسيدم که اگر در تست گريم، جوابي را که مي‌خواهيم نگيريم بهتر است کار را اصلا شروع نکنم. اما «نويد فرح مرزي»طراح گريم کار خيلي کمک کرد که گريم آن چيزي باشد که من و آقاي کاهاني را راضي کند.
2ـ در «بيست» فيلمنامه چندين‌بار بازنويسي شد و بعد از آن تازه رسيديم به دورخواني فيلمنامه. هم قبل از فيلمبرداري و هم در لوکيشن، دورخواني داشتيم و فيلمنامه حتي در زمان فيلمبرداري هم تغيير کرد و در بازنگري آخر، بر اساس حسي که بازيگر‌هاي مختلف براي ايفاي نقش به فيلمنامه منتقل مي‌کردند تغييراتي در آن رخ داد. آقاي کاهاني کاملا آماده انجام تغيير در فيلمنامه بودند. البته ما بعد براي هر پلان قبل از شروع فيلمبرداري باز هم روي ديالوگ‌ها و بازي تمرين مي‌کرديم تا اداي جملات راحت‌تر شود. زمان فيلمبرداري هم امکانش بود که آقاي کاهاني در نوع بازي و ديالوگ به يک نتيجه ديگر برسد. ولي معمولا جلوي دوربين بداهه‌اي اتفاق نمي‌افتاد. چون قبلا راجع به تک‌تک ديالوگ ها و بداهه‌هايي که بازيگران مي‌خواستند بگويند صحبت شده بود. «بيست» فيلمي بود که همه ما هميشه در آن حضور داشتيم و به هم کمک مي‌کرديم. اين ارتباط متقابل خيلي به من کمک کرد. براي همين معتقدم «بيست» محصول همفکري همه عوامل سازنده‌اش است.
خود من براي تک‌تک رفتارها با آقاي کاهاني تمرين ‌کردم. براي فرم راه رفتن، ايستادن، حالت بدن، شانه‌ها و ... همه اينها با تمرين مستمر به دست آمد. مي‌خواستيم تمام چيزهايي را که در مهتاب کرامتي نمود داشت و مردم ديده بودند و مي‌شناختند حذف کنيم تا به چيزي برسيم که بتواند در کنار فضاي واقعي رستوران قرار بگيرد و تو ذوق نزند. راستش زمان ِفيلمبرداري پيشنهادهايي به آقاي کاهاني دادم و آن موقع نپذيرفتند. الان مي‌بينيم که چقدر خوب شد که قبول نکرد. شايد اگر آن کارها را انجام مي‌دادم ديگر در اين قالب جا نمي‌گرفت و يکدستي کار از بين مي‌رفت. حتي بعضي از پلان‌هايي که دوست داشتم هم در تدوين حذف شده بود که البته باعث شده بود هيچ بازي‌اي از فيلم بيرون نزند.
3ـ براي بازي در چنين نقشي معتقدم بايد به شکل‌هاي متفاوت تحقيق کرد. اينکه بتوانيم براي هر نقش يک نفر را به عنوان يک مثال زنده داشته باشيم، هميشه امکان‌پذير نيست. در اينجور مواقع است که اگر کارگردان در مورد پرسوناژهايش تحقيق کرده و نمونه داشته باشد، مي‌تواند به بازيگر کمک کند. حداقل مي‌تواند نشانه‌هايي ارائه کند که بعد با بازيگر به نتيجه برسند. چون شايد ديدن و فهميدن اينکه اين نوع آدم‌ها چه جوري هستند خيلي به بازيگر کمک نکند. خب، گريم هم کمک کرد که به نقش نزديک شوم. چهره‌پردازي‌اي که مي‌توانست آشنازدايي کند و به من اجازه دهد در قالبي ديگر ظاهر شوم. فيلم «بيست» سرشار از اين قاعده‌شکني‌هاست.

 اعتماد ملی

مهم‌ترين عنصر فيلم بيست، از نام آن برمي آيد: ظرف زماني‌اي كه قرار است سپري‌گر انتظار براي زوال موقعيتي مكاني باشد. بنابراين درام فيلم نيز از برخورد بين اين دو ساحت شكل مي‌گيرد. كاهاني براي نمايش چنين اوضاعي، متوسل به تكوين خرده موقعيت‌هايي مي‌شود كه تضاد و برخورد اصلي‌ترين ويژگي آن است. او در فيلم آدم هم به چنين رويكردي پرداخته بود. حضور فرشته مرگ در سرزميني كه مرگ در آن راه ندارد با همه موقعيت‌هاي پرتناقضش؛ از خوشايندي وجهه و چهره مرگ گرفته تا واكنش‌هاي غريب به اين موضوع. در فيلم بيست با چند وضعيت مواجه هستيم: مردي غمگين كه به اقتضاي شغلش از شادي رويگردان است (سليماني)، جواني عاشق كه از ابراز عشق ناتوان است ( بيژن)، كارگري كه به جاي كار در پي فراغت است (ميثم)، نوازنده‌اي كه نواهايش مشتري ندارد، بيوه‌اي كه فقر معيشتي و تكيدگي صورتش عاجز از محو زيبايي‌اش است و هنوز چشم جوانان محل و بيژن و حتي لايه‌هايي ترديدآلود از سليماني در پي او است (فيروزه)، و زوجي ( فرخ و فرشته) كه تداوم زندگي(بچه) را قرباني روزمرگي زندگي ( كار در كافه) كرده‌اند؛ با تاكيد بر آشپزي كه دست بي حركتش شمايلي متناقض در ابعاد مضاعف ترسيم كرده است. هر يك از اين آدم‌ها به نوعي در ارتباط با بقا يا فناي موقعيت مكاني كارشان، كنش‌ها و واكنش‌هاي مختلف ابراز مي‌كنند. به جز صاحب كافه (سليماني) كه مايل است رستورانش به فروش برسد تا مابقي عمر را به استراحت و در نتيجه كسب آرامش روان بگذراند، ساير آدم‌هاي اين جمع در جهت معكوس تلاش مي‌كنند و بدين ترتيب مسير متضاد در دل درام هم رخ مي‌نماياند. منتها هر يك از آنها با رويكردي باز متفاوت و گاه متضاد در پي حفظ كافه هستند. يكي براي بودن در كنار محبوب، ديگري براي سرپناهي براي طفل كوچكش، آن ديگري براي استفاده از لوازم و امكانات در جهت علاقه‌مندي‌هاي بيروني‌اش و زوج آشپز هم براي از دست ندادن شغل. اينجاست كه نوك پيكان‌هايي كاملا متمايز در جهت يك هدف واحد هم رديف مي‌شود و در اين بين شخص سليماني است كه به عنوان يك فرد در برابر اجتماعي نه خشمگين كه افسرده و مضطرب قرار مي‌گيرد.

ادامه مطلب

خيلي‌ها فکر مي‌کردند فيلم «بيست» مناسب اکران نوروزي نيست. درست هم فکر مي‌کردند. بيست فضاي تلخي دارد که همنشيني مناسبي با فيلم‌هاي «خنده‌دار» نيست. « بيست» فيلم شريفي است. فيلم ِ کاهاني ادامه حرکت نويني است که در سينماي ايران شروع شده و جوانان نسل سوم به شدت و با خوبي آن را ادامه مي‌دهند. کاهاني را چند سالي است که مي‌شناسم. دو فيلم بلند اولش اکران نشده‌اند و او تجربه ديدن فيلم با مخاطب عام را نداشته. اما با فيلم سوم نشان داده که چقدر حرفه‌اي است. «بيست» پس از چندسالي دوري از طبقه فرودست سراغ اين قشر مي‌رود و بازيگران به نامش تمام تلاش خود را کرده‌اند تا فيلم سروشکل درست و منسجمي پيدا کند و به واقعيت نزديک شود. تمام اينها نکاتي است که با کاهاني درباره آنها بحث کرده‌ايم.
ادامه مطلب

ادامه مطلب

ادامه مطلب

ادامه مطلب

 

ادامه مطلب

روزنامه وطن امروز :فیلم «بیست» نخستین فیلم شما در اکران عمومی است، اما تا به امروز بسیار خوب دیده شده و مخاطب خود را داشته است تا جایی که می‌بینیم پابه‌پای فیلم کارگردانی چون «بهرام بیضایی» در گیشه موفق بوده.
البته این نخستین فیلم من نیست...
بله اما بعد از «آدم» و «آنجا» که فرصت اکران عمومی پیدا نکرد، این نخستین فیلم شماست که در آزمون اکران حضور دارد.

ادامه مطلب

 

عليرضا خمسه جزء يکي از معدود بازيگران سينماي کمدي ايران است که توانسته مدت زيادي در اين ژانر سينمايي دوام بياورد، بدون آنکه به ورطه بازي هاي لوس و اصطلاحاً مسخره بازي بيفتد؛بازيگري که بارزترين و به يادماندني ترين مشخصه بازي اش، لبخند مليحي است که دائماً بر لب دارد. اما اين بار او در نقشي جدي و در فيلمي تلخ و دراماتيک به نام «بيست» بازي کرده است که نسبت به ديگر کارهايش تجربه متفاوتي محسوب مي شود و همين تجربه متفاوت نيز او را برنده سيمرغ بلورين بهترين بازيگر نقش مکمل کرد. اين گفت وگو به بهانه «بيست» است و سيمرغ؛ و البته حول «مرگ يزدگرد» و «چشم شيطان» هم مي چرخد؛گفت وگو با مردي با لبخندي هميشگي.

ادامه مطلب

اعتماد ملی :ديگر بايد عادت کنيم که هر بار با نام «مهتاب کرامتي» روبه‌رو مي‌شويم منتظر غافلگيري هم باشيم. چه آن‌ وقتي که پاي تماشاي فيلمي ‌مثل« زن‌ها فرشته‌اند» مي‌نشينيم و چه زماني که او را در قالب زن جنوبي در سريال «خاک سرخ» مي‌بينيم. با اين‌همه امسال سال غافل‌گيري تمام عيار است. طي يک سال کرامتي در 6 نقش متفاوت ظاهر شده است. کافي است نام فيلم‌هاي او را مرور کنيم: «زن‌ها فرشته‌اند»، «آتش سبز»، «دورزخ، برزخ، بهشت»، «ترديد»، «بيست» و «شبانه‌روز». در هر کدام از اين نقش‌ها هم او تمام خاطرات قبلي از بازي‌اش را از ذهن تماشاگر خارج مي‌کند و شخصيت تازه‌اي در برابرش قرار مي‌دهد. همين بازيگوشي و علاقه به حضور در نقش‌هاي متفاوت است که باعث مي‌شود در فيلم «بيست» حتي ظاهرش هم به کلي تغيير کند. آنهايي که به تماشاي فيلم‌هاي امسال «مهتاب کرامتي» نشسته‌اند مي‌دانند که سيمرغ بلورين بهترين نقش مکمل زن شايسته‌اش بود. در يک ظهر زمستاني در دفتر يونيسف پاي حرف‌هاي او درباره فيلم‌هاي مختلفش نشستيم. حرف‌هايي که سليقه بازيگر خوش‌نام سينماي ايران را نشان مي‌دهد.
ادامه مطلب

 

پرويز پرستويي  که هم اکنون فیلم  بیست را بر اکران سینماها دارد چند سال پیش  گفت وگوی جالبی را با سایت تهرونی انجام داده است .

 

احساس می کنم زياد راحت نيستيد آقای پرستويی؟
چرا چنين احساسی داريد؟
 رسمی نشسته ايد.
من که از شما راحت تر نشسته ام.
 با يك مصاحبه كاملا تهرونى موافقيد؟
آره، از اصل خويش كه فرار نمی کنم؛ هر چه هم که هستم، مديون اين شهر و اين محله ام. خيلی ها در بحث های طولانی ای که برای کارهايمان داريم، می گويند: "شما که بچه جنوب شهريد، مى‌توانيد خيلی راحت به اين نقش ها نزديک شويد." من، هيچ‌وقت اعتقاد به اين ندارم. چون همين جا، در همين جنوب شهری که زندگی کرده ايم، آدم‌هايی بوده‌اند که حتی محيط اطرافشان را خوب نمی شناختند. اين نمی تواند دليل باشد که آدم، حتما ً بايد در جنوب شهر باشد تا درد و غم و معضل و حتی خوبی ها و معرفت جنوب شهر را خوب بشناسد. در همين جنوب شهر از سه سالگی بزرگ شده ام و با همه جايش آشنا هستم...

ادامه مطلب